اینکه کوبانی آزاد شده بنا به قواعد انسانی باید باعث خوشحالی باشه تا اینجای ماجرا من خیلی خوشحالم اما یه نکته دیگه هم هست و اون اینکه خیلی چیزهای انسانی و اخلاقی که در هر محیط قانونمند و طبیعی باعث توسعه و آغاز شکوفاییه،علیرغم شائبه انسانی اش؛ در خاورمیانه ما مقدمه نگرانی های بیشتره . ما در خاورمیانه یاد گرفتیم که از خوشحالی ها هم بترسیم چون قواعد تبدیل شادمانی و موفقیت به صلح پایدار رو بلد نیستیم. پیروزی در خاورمیانه همیشه مبدا تاریخ طرف پیروز برای رویه تهاجمی و خصمانه بوده. برای من که علیرغم انتقادهای احتمالی، هیچ وقت دوست ندارم اسیر جو و هیجان باشم، آزادی کوبانی درعین حال که بنابر قواعد انسانی، خوشحالم میکنه این نکته رو هم یادآوری می کنه که ما در خاورمیانه ای هستیم که قواعد وارونه خودشو داره و در اون، شادی ها خیلی زود به غروری کاذب، استحاله می شه و همین غرور مقدمه کشمکش های جدید و خونین تری میشه ، این مساله، دلیل اصلی بروز چرخه دردناکیه که در طول تاریخ خاورمیانه مظلوم های یک ماجرا رو به ظالم های نمایش بعدی تبدیل می کنه. این عکس (که در نسخه فارسی گزارش زانیار عمرانی از کوبانی سانسور شد اما در نسخه های دیگه منتشر شد)یکی از اون عادت های خاورمیانه ایه که منو نگران می کنه.
پانوشت: شخصا دوست دارم آزادی کوبانی مقدمه توسعه و پایداری دموکراسی و نه نزاع های قومی و قبیله ای جدید باشه و این متن تنها انذاری به هواداران صلح و آزادیه برای حفظ دستاوردهای انسانی و صلح طلبانه این موفقیت، بنابراین امیدوارم بهانه ای برای قومیت گرایی یا توهین به نژادها ی دیگه نشه.